Παρασκευή Βράδυ

Το ξέρω ότι είναι φυσιολογικό. Αλλά θα προτιμούσα να μην το συνήθιζες και να μην το χρειαζόσουν. Όπως δεν το χρειάζομαι κι εγώ. Βέβαια, εγώ με τις επιλογές που έχω κάνει, έχω απομακρυνθεί απ’αυτό το σκεπτικό. Δεν χτυπούν τηλέφωνα και δεν ισιώνω τα μαλλιά μου τις Παρασκευές. Και θα’θελα, ξέρεις, να σε παρασύρω στη σπηλιά μου.

Να βλέπαμε μαζί αυτό το έργο με τους λύκους τώρα και όταν θα τρόμαζα και θα τρανταζόμουν, εσύ θα με είχες στην αγκαλιά σου και θα μου χάιδευες το μπράτσο. Θα ήταν δύο τα άδεια μπωλ των κορν φλέικς μπροστά μου τώρα και τα κουτάλια μας θα σχημάτιζαν ένα χαριτωμένο χ το ένα μέσα στον χώρο του άλλου – ξεκάθαρα γιατί ξέρουν πως είμαστε ζευγάρι και είναι κι εκείνα ζευγαράκι -που μόνο άτομα σαν εμένα θα μπορούσαν ποτέ να παρατηρήσουν και κάτι να γράψουν γι’αυτό. Ή μπορεί και μόνο εγώ.

Και τα πόδια μας θα είχαν μπλεχτεί εντελώς κάτω απ’την κουβέρτα μου. Και τα χείλια μας θα είχαν πια την ίδια γεύση απ’τα φιλιά. Κι εσύ θα έψαχνες το τηλεκοντρόλ για να χαμηλώσεις στις διαφημίσεις κι εγώ θα ήμουν ξαπλωμένη πάνω του τόση ώρα κι ούτε που θα το είχα καταλάβει και θα γελούσα κι εσύ θα απορούσες μαζί μου.

Και  θα μου έλεγες να κλείσω το καλοριφέρ, «μμμμ», θα νιαούριζα εγώ δυσαρεστημένα και τελικά θα μέναμε στην υπερβολική μας θαλπωρή, υπερβολικά ν’αγαπιόμαστε, πίσω απ’αυτό το κερί, βλέποντας το έργο με τους λύκους που με κάνει να φοβάμαι, κι εσύ θα με χάιδευες, χωρίς ν'αφήνεις κανένα κομμάτι μου παραπονεμένο. 

Αλλά λείπεις καθώς συνηθίζεται και με στεναχωρεί που το χρειάζεσαι. Και φοβάμαι ότι σε τρομάζω που εγώ δεν θέλω να λείπω ποτέ κι έτσι αγκαλιάζω τις επιλογές μου με τα μαλλιά μου σγουρά σε μια Παρασκευή βράδυ και δυναμώνω μόνη μου τον ήχο της ταινίας, αποσιωπώντας άλλους, κάπου περίπου απ'τον αυχένα μου, νομίζω, που πηγάζουν. Που λένε πράγματα που δεν θέλω να ακούσω.

Το θέμα είναι...

Το θέμα είναι να μη χαλιέται η καρδιά σου.

Να μη δυσκολεύεται, να μη φθείρεται, να μην τη νιώθεις να λουφάζει στη γωνιά της αλλά να την αισθάνεσαι να μεγαλώνει και να φουσκώνει μέσα σου και να'ναι ελεύθερη κι όχι τρομαγμένη ή υποταγμένη σε θελήσεις που τη διαβρώνουν.

Το θέμα είναι να'χουμε δεθεί με ανθρώπους που να μας σηκώνει το σκοινί. Που να υπάρχουν μεταξύ μας ισορροπίες και η σχέση μας μαζί τους να δομείται σε θεμέλια ενδιαφέροντος, νοιαξίματος, εντιμότητας, διακριτικότητας και σεβασμού.

Και πάθους και έρωτα, μαζί.

Το όμορφο δεν χρειάζεται να είναι πολύ σύνθετο.

Το όμορφο, καμιά φορά, βρίσκει τον τρόπο του να υπάρχει έτσι απλά. Μπορεί και προκύπτει χωρίς σκαλίσματα, χωρίς καν να το έχουμε επιδιώξει.

Χωρίς να μας ταλαιπωρήσει καθόλου.

Χωρίς να χρειάζεται περίτεχνους χειρισμούς και εξοντωτικές θυσίες.

Και χωρίς βέβαια να μας πονάει διαρκώς. Δεν έχει ανάγκη να μας πονέσει για να δειχτεί. Και δεν μπορεί, δεν το΄χει μέσα του να μας πονάει ηθελημένα.

 Έρχεται με μια δυναμική δική του και γεννιέται για να δίνει μόνο χαρά και να μας γεμίζει με δύναμη και αυτοπεποίθηση.

Αυτό το όμορφο είναι όμορφο για μένα. Το αβίαστο.

Το χαμηλών τόνων και παράλληλα δυναμικό, που δεν θα σ’αφήσει εκτεθειμένη, που ξέρεις ότι κοντά του νιώθεις ασφάλεια.

Το όμορφο που δεν έχει ανάγκη να επιδεικνύεται. Ούτε και να επιβεβαιώνεται συνεχώς.

Το όμορφο που είναι εκεί γιατί δεν θα μπορούσε να μην είναι, όπως κι εσύ. Και το ξέρεις.

Το πολύτιμο όμορφο εκείνο που λάμπει σαν τον χρυσό, κι η λάμψη του αντικατοπτρίζεται στα μάτια σου.

Ιστορίες Της Μέρας : "Σήμερα"

Σήμερα. Παρόν, τώρα...

Σήμερα. Το "αύριο" του χθες σου. Ό,τι ζητούσες, αυτό στο οποίο ήλπιζες, θυμήσου. Θυμήσου γιατί εύκολα ξεχνούν οι άνθρωποι.

Κάθε ημέρα είναι η πραγματοποίηση μιας ευχής, εκείνης για ζωή.

Σήμερα. Η ευκαιρία σου να διορθώσεις, να δημιουργήσεις, να συγχωρήσεις, να σκεφτείς, να νιώσεις... Η νέα αρχή κάθε μικρού ή μεγάλου τέλους. Η ώρα να κάνεις όνειρα, μεγάλα ή μικρά... Πώς θα ήταν η ζωή μας δίχως όνειρα και στόχους;

Στο χέρι μας είναι να κάνουμε κάθε στιγμή να μετράει, άλλωστε κάθε στιγμή έχει κάτι να δώσει: μια συνειδητοποίηση, ένα μάθημα, μια ιδέα. Ας μην υποτιμάμε τον χρόνο που μας δίνεται, ο χρόνος ποτέ δεν είναι δεδομένος. Και κανένα λεπτό δεν είναι ακριβώς ίδιο μ'ένα προηγούμενο. Ζήσε τα όλα και βγάλε ό,τι καλύτερο από μέσα τους, μπορείς; Χωρίς γκρίνια και χωρίς απαισιοδοξία αλλά μ'ελπίδα και ευγνωμοσύνη, όσο μπορείς, όσο αντέχεις να ελέγχεις.

Σήμερα… θα χαθεί κι αυτό όταν ο ήλιος φιλήσει τη θάλασσα. Όπως χάθηκαν κι εκείνα που εκ των υστέρων μετάνιωσες που δεν τα έζησες στο έπακρο και δεν τους έδωσες τη σημασία που θα ήθελες… και δεν τα χάρηκες ποτέ τελικά.

Τι λες; Θα  αφήσεις ανεκμετάλλευτο άλλο ένα σήμερα, σήμερα, λοιπόν;

Η παραπάνω ήταν η συμμετοχή μου στο δρώμενο «Ιστορίες της Μέρας», μία ιδέα της Μαρίας Νικολάου που φιλοξενείται στο blog της με τίτλο «Το Κείμενο».

"Καφές σε Αναμονή" : Ζέστανε μία καρδιά με έναν καφέ!

                

                Καλησπέρα σας αγαπητοί μου blog-φίλοι! Απόψε θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που έμαθα σήμερα ότι γίνεται ανά τον κόσμο, μάλιστα έφτασε και στην πόλη μου και σαν ιδέα μου άρεσε πολύ! 

                Ο λόγος γίνεται για τον «Καφέ σε Αναμονή», μία κίνηση ανθρωπιάς που έχει γίνει μόδα. Το σκεπτικό πίσω από αυτή την κίνηση, η οποία εφαρμόζεται ήδη σε πολλές επιχειρήσεις σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και έφτασε στην Ελλάδα μόλις τον Νοέμβριο, είναι το εξής: Μπαίνοντας σε ένα κατάστημα που δίνει καφέ, πέρα από τον δικό μας καθιερωμένο καφέ έχουμε τη δυνατότητα να παραγγείλουμε και έναν ή περισσότερους καφέδες «σε αναμονή». Οι καφέδες αυτοί προορίζονται για κάποιον ο οποίος θα περάσει αργότερα από ίδιο μαγαζί και θα μπορέσει να πάρει το αγαπημένο του ρόφημα χωρίς να το πληρώσει: του τον έχουμε προπληρώσει εμείς, με αγάπη!

                Σκοπός της κίνησης αυτής είναι να δοθεί η ευκαιρία σε συνανθρώπους μας άστεγους, άνεργους, συνταξιούχους, φοιτητές ή και οποιονδήποτε από εμάς αισθάνεται ότι δυσκολεύεται να πληρώσει αυτό το δίευρο του καφέ και εν πολλοίς, άρα, τον στερείται, να πιουν ένα καφεδάκι και να το ευχαριστηθούν χωρίς δεύτερες σκέψεις!

                Σαφώς και ο καφές δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης και σαφώς δεν λύνει το ουσιαστικό πρόβλημα διαβίωσης που αντιμετωπίζουν ορισμένοι άνθρωποι γύρω μας, ωστόσο είναι δυνατόν να κάνει κάποιον να αισθανθεί όμορφα, γιατί δεν είναι κακό να απολαμβάνουμε ό,τι μας αρέσει, ό,τι κι αν αντιμετωπίζουμε κατά τ’άλλα! Και ίσως με έναν καφέ μπορεί να φτιάξει όλη η διάθεση για κάποιον, όλη η μέρα του!

                Στο παρακάτω βίντεο θα καταλάβετε περισσότερο περί τίνος πρόκειται. Στο τέλος του τα παιδιά μάς κάνουν να σκεφτούμε πόσο καλά θα ήταν να εξαπλωνόταν η ιδέα και σε άλλες επιχειρήσεις ώστε να προκύψουν και άλλα είδη σε αναμονή: ψωμί, κρέας, διάφορα προϊόντα και τρόφιμα.

                Αν σας φαίνεται ενδιαφέρουσα η σκέψη αυτή, μπορείτε να τη διαδώσετε με όποιον τρόπο θέλετε εσείς. Στη δική μου πόλη, τα Χανιά, ο «Καφές σε Αναμονή» καταφτάνει για πρώτη φορά σε μία συγκεκριμένη επιχείρηση τη Δευτέρα και ο κόσμος έχει ήδη αγκαλιάσει με πολύ ενθουσιασμό και πολλή προθυμία το όλο θέμα!

                Καλό σας βράδυ και να περάσετε ένα όμορφο Σαββατόβραδο και μία υπέροχη Κυριακή!